HORIZON
Renée Van Hekken
Aan de aquarelkleurige horizon glijdt
langzaam en behoedzaam een schip voorbij
en ik verbeeld mij dat het Valentina’s miserie
mee kan nemen, toen en nu.
De herinneringen als een bultzak
op haar schouders torsend,
met de gerafelde, gemene woorden
van spot en pijn erin.
Ik verbeeld mij dat het grote schip
met de diepe ruimen zich langzaam los maakt
van de stevige kade, en wuivende wijven
aan die kade, wit en schimmig.
De miserie wordt dan misschien
een restant, een vaag silhouet, tegenover
een nieuwe, onbekende dageraad,
daarginds, ver weg. Aan de overkant.
Waar de nieuwe horizon al gloort,
in wit en mauve tinten,
en waar iemand haar omarmen zal,
aan de andere kade.